BLOG

Poes

Ze was al lange tijd ziek en ik had haar en haar man al vaker bezocht.
Ik kende hen goed, dat maakt het toch altijd anders.
We spraken met elkaar over hoe zij het wilden als ze was overleden en hoe zij de uitvaart vorm wilden geven.
Alles werkte ik uit op papier, zodat zij dit konden laten rusten zolang het kon.
De laatste keren dat ik haar bezocht, lag ze op bed in de kamer.
En op bed, dicht tegen haar aan, de poes. Op een vest van haarzelf.

Ze hadden twee poezen; de één lag altijd bij haar op bed maar de ander niet.
Die scharrelde altijd wat rond.
Toen mevrouw was overleden, werd zij in de slaapkamer opgebaard.
Het bed in de kamer was leeg en poes vond haar plekje niet meer. We legden het vest van mevrouw op de bank, misschien dat poes daar een nieuw plekje zou vinden. Maar ze ging er niet liggen en kwam de hele week alleen maar binnen om te eten.
De andere poes hield alles in de gaten en lag vaak bij de voordeur.
Beide poezen waren duidelijk van slag.
Op de dag van de uitvaart droegen we de kist met mevrouw naar buiten.
De poes, die ook deze ochtend vóór de drempel van de deur lag, bekeek alles vanaf het grasveld op een paar meter afstand.
Ze liep mee met de dragers toen deze de kist naar de rouwauto brachten.
Mijnheer nam ook plaats in de rouwauto, ik liep zoals gebruikelijk vóór de rouwauto.
Poes was ons al gevolgd en vanaf het moment dat ik ging lopen en de rouwstoet zich in beweging zette, liep ze mee !
Ik keerde me om en keek naar mijnheer voorin de rouwauto.
Het ontroerde ons beiden diep; zó trouw aan haar baasje dat poes dit allerlaatste stukje meeliep naast de rouwauto.
Een stuk verderop hebben andere mensen haar opgepakt en terug naar het woonhuis gebracht.

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services