BLOG

Omi zwaait niet meer

Ze was het eerste – en enige – achterkleinkind.
Toen omi zwakker werd was ze verschillende keren bij haar “omi” geweest. Iedere keer zwaaide omi als ze weer naar huis ging met haar mama. Tot de dag kwam dat deze kleine meid opmerkte: “Omi zwaait niet meer!”.

Ik vind het heel belangrijk kinderen, hoe klein ze ook zijn, te betrekken bij een afscheid.
Op de dag van de uitvaart was dit lieve kleine meisje meegekomen met haar papa en mama. Ik wist dat niet van tevoren, maar bedacht die morgen gelijk hoe we het afscheid van omi voor dit meisje zo natuurlijk mogelijk konden laten verlopen.
Nadat omi in de kist was gelegd, kwam ze belangstellend kijken hoe dat was. Nadat ze afscheid hadden genomen en de kist was gesloten, gaf ik het zakje met de schroeven van de kist aan haar. “Wil jij aan ons allemaal een schroef uitdelen ?” vroeg ik aan haar. Ze liep trots met het zakje door de kamer en gaf iedereen een schroef.
Iedereen hielp met het dichtschroeven, ook zij hielp mee.

Toen het moment was gekomen dat we omi uit haar woning zouden wegdragen, zei ik: “Jij bent vast wel zo sterk, dat je samen met mij voorop wilt lopen en de kist van omi wil trekken ?” Dat hoefde ik maar één keer te zeggen en ze stond naast me en trok de kist met twee handjes mee.

Zo liep ze mee, dapper en trots dat ze kon helpen !

Later heb ik nog een kleur/leesboekje gegeven van Bo de Beer.
Een mooi kleurboekje voor jonge kinderen, waarin op een begrijpelijke manier wordt uitgelegd wat afscheid nemen betekent.

Later zei haar moeder: “Als ik haar nu vraag waar omi is dan zegt ze: in haar kistje!”. Ze keken er met warmte en liefde op terug hoe we met elkaar dit moment van afscheid hadden vormgegeven, samen met die kleine meid !

 

 

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services