BLOG

Nachthemd

Na het overlijden van mevrouw was ik samen met de kinderen en de kleinkinderen in haar kamer in het verzorgingshuis.
Het was de wens van hen dat moeder op haar kamer zou worden opgebaard in de kist.
“Moeder heeft al een nachthemd klaarliggen, waarin ze wilde worden opgebaard” vertelde de dochter.

Ik moet zeggen, dat ik dit niet veel meer meemaak.
Vroeger was het heel gebruikelijk als de bruid bij haar uitzet van linnengoed óók zogenaamde doodshemden had. Meestal waren deze doodshemden ook zelf gemaakt.
Later werden overledenen in nachtkleding opgebaard; een nachthemd of een pyjama.
En tegenwoordig wordt er meestal gekozen voor de gewone kleding.

“Al jaren geleden heeft mijn moeder mij deze doos gegeven”, vervolgde de dochter.
Ze pakte een mooie kleurige doos, met daarin twee lades.
In één daarvan zat, keurig in vloeipapier gewikkeld, nieuw ondergoed en twee witte dunne kniekousen.
In de andere lade zat, ook in vloeipapier gewikkeld, een prachtig nieuw nachthemd.
De dochter pakte alles eruit, het nachthemd was echter behoorlijk gekreukt.
“Dit zou moeder écht niet willen” was de reactie van de dochters en kleindochters.
Maar allemaal woonden ze wat verder weg en ze wisten niet waar er ergens in het verzorgingshuis nog een strijkijzer en een strijkplank zou zijn.
Zelf woonde ik heel dichtbij. “Zal ik snel naar huis gaan en daar het nachthemd strijken?” bood ik aan.
Dan konden zijzelf samen met mijn zorgteam de laatste verzorging van moeder doen en zou ik weer gauw terug zijn met het gestreken nachthemd. 

Ze waren heel blij met dit voorstel, zo gezegd zo gedaan.
ik vond het heel bijzonder én een eer dat ik dit mooie nachthemd, dat mevrouw al jaren geleden zelf speciaal hiervoor had aangeschaft, voor haar mocht strijken.
Toen ik terug kwam op haar kamer, was mevrouw al verzorgd en had ze het mooie ondergoed en de kousen al aan. Het nachthemd werd haar aangetrokken, ze lag er keurig verzorgd bij.
“Zo heeft moeder het gewild”, zeiden de dochters. “Dus zo is het goed”.

Zó mooi vind ik dat !
Al was het niet de keuze van haar kinderen; moeders wens werd gerespecteerd.
Ik vond het een eer om daaraan een klein steentje te mogen bijdragen.

 

Dit verhaal mocht ik met toestemming van de familie delen.
De foto is een willekeurige foto.

 

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services