BLOG

Na zo lang nog

Mijn oom was 35 toen hij overleed na een korte periode van ziek-zijn, nu 32 jaar geleden.
Hij was getrouwd en had op dat moment vier kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 jaar.
Onlangs verscheen het boek “Na zo lang nog- leven met jong ouderverlies”, geschreven door zijn dochter en mijn nichtje Henrike Dankers. Zij was 9 jaar toen haar vader overleed. In haar boek schrijft ze over de gevolgen van jong ouderverlies. En wat kunnen anderen betekenen voor volwassenen met jong ouderverlies ? Het boek heeft diepe indruk op mij gemaakt en vanuit mijn vakgebied wil ik graag enkele dingen delen.

In mijn werk probeer ik zoveel mogelijk oog te hebben voor de kinderen.
Manu Keirse* schrijft dat veel gesprekken in een periode van verlies en rouw boven het hoofd van het kind plaatsvinden. Dat komt omdat veel volwassenen bezig zijn met hun eigen verdriet. En omdat ze denken dat kinderen het verdriet niet kunnen dragen en daarom de pijn voor ze willen verzachten.
Precies om die reden heb ik mijn herinneringsboek “Nu jij hier niet meer bent” geschreven. Dit boek kan kinderen maar ook hun ouders helpen om te praten over de dingen die gebeuren.
Ouders wil ik ondersteunen door ze mijn boekje  “Kinderen en rouw – hoe begeleid je kinderen in een periode van rouw en verdriet?” te geven.
Verder kan een uitleenkoffer met voorleesboekjes ouders ook helpen om met hun kind te praten over afscheid en dood.

En dan; afscheidsfotografie.
Mijn nichtje beschrijft in haar boek dat ze het mist dat er geen foto’s of filmopnames zijn. Zij had nu naar zichzelf als kind willen kijken. Terug willen kijken naar alles wat er gebeurde.
Ook dit raad ik families altijd aan als er kinderen bij het verlies betrokken zijn. Kort geleden nog; het kleine jongetje van bijna 2 jaar zat in zijn kinderstoel op de eerste rij. Vóór hem de kist met zijn lieve vader. Het jongetje besefte natuurlijk nog niet wat er gebeurde, maar later kan hij alles terugzien, dat is zó waardevol !

Ik vergeet ook nooit meer hoe mijn oom in de kist stond opgebaard in zijn studeerkamer. Zijn zoontje van 4 jaar stond erbij en merkte op dat er “eigenlijk een raampje aan de zijkant van de kist moest zodat hij papa ook kon zien”. Die opmerking van mijn neefje zal ik nooit vergeten.
Precies om díe reden raad ik mensen altijd aan te kiezen voor een opbaring op bed in plaats van in de kist. Dat is – zeker voor kinderen – véél toegankelijker ! Het kind kan de overledene zien en aanraken.

Tot slot; het verlies van een ouder is voor een kind een traumatische gebeurtenis. Daarom ontwikkelt het kind een overlevingsmechanisme. Dit kan op latere leeftijd belemmerend werken. Het is precies zoals Manu Keirse*  in zijn boek “Helpen bij verlies en verdriet” zegt; een dergelijk verlies kan een kind niet verwerken. Het kan pas later weten wat het verlies met hem heeft gedaan. Het kind heeft, ondanks goede hulp, als volwassene altijd nog rouwarbeid te doen. En daarom is het heel goed om daarvoor professionele hulp te zoeken. Om zo te leren dat het verdriet er altijd mag zijn en om dit verdriet te verweven in je leven.

Ik wil afsluiten met een citaat van Henrike:
“Ik hoop dat er door dit boek meer aandacht en begrip komt voor de verhalen van volwassenen met jong ouderverlies. Ik hoop op moed van mensen om ernaar te vragen. Ik hoop op moed van volwassenen om hun verhaal te vertellen. Na zo lang nog “.

Wil je hierover verder praten of zoek je een goede hulpverlener ?
Neem dan even contact met mij op.

* Henrike Dankers, Na zo lang nog – leven met jong ouderverlies
* Manu Keirse, Helpen bij verlies en verdriet

 

(Illustratie; Linette Trapman).

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services