BLOG

Even mijn dag niet

Het is de derde dag na het overlijden van haar man als ik aanbel.
Iedere dag kom ik langs, de eerste dagen bespreken we veel.
Vandaag hoeven we niet veel meer te regelen, maar kom ik controle doen bij haar overleden man die thuis is opgebaard.
Ik loop achter haar aan naar de kamer en ga zitten. We drinken samen koffie.
Op mijn vraag of ze een beetje heeft kunnen slapen, schiet ze vol.
“Sorry hoor, maar het is vandaag mijn dag niet” zegt ze, haar tranen wegvegend.
Daar kijk ik niet van op. Na zoveel jaren van uitvaartbegeleiding, weet ik dat dit moment áltijd komt. En vaak de derde dag na een overlijden.
Kort na het overlijden zitten familieleden in de “regelstand”; er is immers zóveel te regelen en te beslissen. Rouwkaarten versturen, adressen opzoeken, bespreken hoe de uitvaart vorm moet krijgen.
Na die eerste twee intensieve en drukke dagen, wordt het stiller.
En dán daalt het besef in; ik ben mijn lieve man, vrouw, vader, moeder, kind verloren, voor áltijd.
De intens verdrietige werkelijkheid dringt zich op. Het leven samen is voorbij.
Geen wonder dat het dan “even niet je dag is” en dat de tranen komen!
Ik drink mijn koffie en geef ruimte om te huilen, te vertellen.
Dat is helend, daar ben ik van overtuigd.

Excuses voor tranen zijn niet nodig, laat ze maar komen… het is goed.
Ook de dag voorafgaand aan de uitvaart is zo’n moeilijke dag.
“Nu komt het heel dichtbij”, zeggen mensen tegen me. “Morgen moet ik definitief afscheid nemen. Nu is hij/zij nog hier, maar morgen niet meer”.
Daarom adviseer ik mensen altijd om de dag vóór de uitvaart niet teveel afspraken meer te maken voor bezoek. Het is goed en fijn om tijd voor jezelf te nemen en niet door anderen in beslag te worden genomen. Hoe goed bedoeld ook.
Mooi als ik dan later hoor dat die stille momenten zó goed hebben gedaan.

Het is jóuw verdriet, jóuw rouw.
Daar mag je best de tijd voor nemen.

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services