BLOG

Dag lieve oma

Vijf jaar was ze toen na een heel kort ziekbed haar lieve oma overleed. Ik kende haar oma goed, we zijn beiden lid van dezelfde kerkelijke gemeente. Zij en haar man zaten altijd vlak voor ons in de kerk, hun kinderen even oud als onze kinderen.
Hun kleindochter zat regelmatig in de kerk als ze met papa en mama meekwam.
Toen ik het bericht van overlijden kreeg was ik geschokt, net als iedereen.
Vóórdat ik naar dit gezin toereed, maakte ik het Koffertje Troost klaar. Een houten koffertje met (voor)leesboekjes voor deze kleine meid. Boekjes toegespitst op haar situatie, die gaan over dood en afscheid,  het verlies van een oma. Die boekjes mocht zij gedurende de week naar de uitvaart toe lenen.
Na een poosje met elkaar gesproken te hebben, gaf ik het meisje het koffertje. Ze vond het geweldig en ging het gelijk openmaken.
En toen ik haar ook nog twee boekjes gaf die ze mocht houden en waarin ze kon kleuren, tekenen en foto’s inplakken straalde ze helemaal. Een goede start voor deze verdrietige week !
Ik heb veel bewondering voor de manier waarop haar ouders haar overal bij betrokken en alles uitlegden. Dat zorgde ervoor dat dit kleine meisje niet angstig was maar alles met een kinderlijke nieuwsgierigheid bekeek.
Toen ik een digitale vingerafdruk maakte van haar oma, stelde ik voor dat ook bij haar te doen. Dat vond ze wel interessant en zo maakte ik van haar kleine vingertje ook een vingerafdruk.
Bij de controle van haar oma wilde ze ook wel even voelen hoe koud de handen van oma waren. Ze had net gezien dat ik dat ook deed en daarom durfde zij dat ook. Wij legden uit hoe het kwam dat oma zo koud aanvoelde.
Op de dag van de uitvaart kreeg ze een belangrijke rol: ik liet ze de sluitschroefjes van de kist uitdelen aan opa, haar ouders en oom en tante. En later hielp ze mee om de schroefjes dicht te draaien.
Omdat het woonhuis niet ver van de kerk was, zouden we gaan lopen. De kleine meid mocht voorin naast de chauffeur van de rouwauto zitten, haar snoetje straalde opnieuw. Samen met de echtgenoot liep ik voor de rouwauto uit. Er was een erehaag gevormd en later hoorde ik dat het meisje als een koningin naar bekenden had zitten zwaaien. Ik vind dat geweldig !
Later in de kerk begeleidde ze samen met de anderen de kist van oma in en uit de kerk. En eenmaal op de begraafplaats, nam ik ze aan de hand mee naar het hoofdeinde van het graf waar ze mij hielp om de graflift te bedienen.
Er was deze week veel verdriet, maar er waren ook zoveel momenten waaraan de familie én ik met liefde terugdenken. Hopelijk heb ik deze kleine meid wat geholpen in het afscheid van haar lieve oma.

Even vooraf kijken hoe de rouwauto er van binnen uitziet.
Opa, wil jij ook een schroefje?

Uiteraard is ook deze blog met foto’s met toestemming van de familie geplaatst.

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services