BLOG

Nabijheid


Het deed me meer dan ik dacht; die zaal met 30 stoelen, op afstand van elkaar geplaatst
De hele week zeg ik het al tegen de families; we hebben ons aan de richtlijnen van het RIVM te houden.
En dat doen we ook. Géén condoleance, maximaal 30 aanwezigen aanwezig bij de dienst en op de begraafplaats, géén handen geven, fysieke afstand bewaren. Maar toen ik vanmorgen bij de voorbereiding van de uitvaart binnenkwam in de zaal, werd ik er eigenlijk fysiek niet goed van. Alles in mij riep: “Nee, zo wil ik het niet!”.
Maar mijn verstand zei: “Aan deze regels moeten wij ons houden om de kwetsbare mensen in onze samenleving te beschermen tegen het coronavirus”.

Toch heb ik de stoelen voor het eigen gezin iets dichter bij elkaar gezet. Zij waren immers de hele week al bij elkaar en zouden nu ook niet van elkaar af willen zitten.

De hele week valt het me zwaar om mijn werk te doen. Ik wil families begeleiden met zorgzaamheid en betrokkenheid. En daar valt fysieke nabijheid voor mij ook onder; soms even een hand op een arm, een arm om iemand heen om te troosten. Het is van grote betekenis als je mensen om je heen hebt in een periode van afscheid, verdriet en rouw. Medeleven bij een condoleance, mensen die letterlijk en figuurlijk om je heen staan tijdens een afscheidsbijeenkomst en begrafenis.
Dat kan nu niet en is natuurlijk ook niet wijs om dat nu te doen.
Maar het voelt surrealistisch, een slechte film waarin we met elkaar zijn beland.

Tussen al die emoties door probeer ik álles te doen wat wél mogelijk is.
Nabij te zijn door oog te hebben voor de mens met verdriet. Op bezoek te gaan, maar wel de richtlijnen nalevend. Dus géén handen geven, afstand bewaren, veel handen wassen en ontsmetten.
Door alternatieven aan te bieden zoals het op de rouwkaart vermelden via welke website de dienst meegeluisterd kan worden. Door een liturgie van de dienst eerder gedrukt te hebben zodat de familie deze nog kan brengen bij mensen die niet aanwezig mogen zijn.
Door een digitale gedenkplaats te maken en deze ook op de rouwkaart te vermelden, zodat iedereen daar hun medeleven kan laten blijken.
Door samen met mijn collega’s ervoor te zorgen dat wij altijd een beroep op elkaar kunnen doen als wij zélf klachten krijgen.
En dan zijn er nog de mogelijkheden van afscheidsfotografie, film en live-streaming via internet.
Om er – ondanks de kleine kring mensen – een mooi, warm en stijlvol afscheid van te maken.
Dan ontroert het me als kinderen en kleinkinderen hun vader en opa op de schouders dragen en zo de laatste eer bewijzen. Of er nu veel of weinig mensen getuige van zijn.
Vandaag zag ik het weer: de liefde overheerst en wordt met elkaar beleefd.
Daar kan geen coronavirus iets aan veranderen.

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services