BLOG

100 jaar

Ze was 100 jaar geworden. Een eeuw was ze in dit leven geweest, maar nu overgegaan naar de eeuwigheid.
Dankbaar voor wie zij voor hen was geweest, gaven de kinderen, klein- en achterkleinkinderen vorm aan haar afscheid.

Gedurende de week dat ik de familie mocht begeleiden, hoorde ik veel verhalen.
De kinderen hadden zo allemaal hun eigen band met moeder of schoonmoeder. En al bereikt iemand de bijzondere leeftijd van 100 jaar, dat wil niet zeggen dat het verdriet minder is.
Zoals ik altijd zeg: “Je begraaft geen leeftijd, maar je moeder !”.

Achterkleinkinderen maakten tekeningen voor hun “ouwe” oma, die aan de binnenzijde van het deksel van de kist werden gepakt. Zo gingen die met oma mee.

In verband met Corona, waren bij de dankdienst voor haar leven alleen haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen aanwezig.
Het was een warm, persoonlijk afscheid met bijdragen van de kinderen en een mooi ingezongen lied van de kleinkinderen. De achterkleindochter die naar mevrouw was vernoemd, plaatste de foto op de kist voorin de kerk.
De dochter van mevrouw legde haar bijbeltje op de kist, opengeslagen bij het gedeelte dat in de dienst centraal zou staan.

Later liepen we met elkaar naar de begraafplaats.
Voordat we de kist lieten dalen, legden alle achterkleinkinderen een witte roos op de kist van hun “ouwe” oma.
Soms vergezeld van een tekening of mooi beschilderde steentjes.
Op afstand van elkaar stonden we daar, rondom het graf.
100 jaar mocht ze op aarde zijn, maar het gemis laat zich niet meten in een leeftijd. Afscheid van een moeder, schoonmoeder, oma en “ouwe” oma doet altijd verdriet. Daar verandert geen leeftijd iets aan.

Meer weten?

Ontwikkeld en ontworpen door Pro Sign Services